Archiwum Polskiej Telekomunikacji

Przekazujemy Historię

Witaj w Archiwum   Historia Polskiego Internetu   Sieci Wewnętrzne   Usługi TP   Sprzęt   Sterowniki oraz Oprogramowanie   Obrazy płyt   Dokumenty   Galeria   Licencja Archiwum   O Archiwum   Wersja Hi-Fi Archiwum

Neostrada

Wstęp


Jest 15 stycznia 2001 roku. Ludzie otrząsają się, ze sylwestrowej zabawy, zaś młodzież przygotowuje się do zakończenia kolejnego w ich życiu semestru szkolnego. Zapowiadał się zwykły cichy dzień, który miał minąć niczym samochody na autostradzie. Śniadanie, obiad, kolacja i do łóżka. Czyż nie? Wydawać by się mogło, że nic szczególnego nie nastąpi. Ot taki typowy poniedziałek. Mówią, że poniedziałki przynoszą pecha i ogólnie to najgorsze dni tygodnia. Lecz czy aby na pewno? Telekomunikacja Polska przygotowywała się do uruchomienia nowego projektu, który miał zrewolucjonizować polską telekomunikację. Czym był ten projekt? Nowy typ telefonii? Kolejna sieć? Dzień ten na pewno zapisał się w kartach historii polskiej telekomunikacji. Nie 13, nie 14, a właśnie 15 stycznia 2001 roku nastąpiło pilotażowe uruchomienie nowej usługi – Neostrada. Szybki, szybszy, jeszcze szybszy dostęp do Internetu. To było to, czego TP S. A. poszukiwało. Nowy produkt, który zadowolił by wielu klientów. Zapraszam do lektury o kultowej Neostradzie.

Początki Neostrady – Warszawa


Pierwsza Neostrada to był tak naprawdę okres testowy. Została ona uruchomiona jedynie w Warszawie i tylko dla abonentów, którzy byli obsługiwani przez centralę przy ulicy Pięknej. Bazowała ona na technologii ADSL (Asymmetric Digital Subscriber Line), zaś do komunikacji wykorzystywała protokół PPPoE (Point-to Point Protocol over Ethernet), który oprócz kapsułkowania („zamiany”) ramek PPP w Ethernet, pełnił rolę uwierzytelniania po stronie centrali. Modemy jakie otrzymywali klienci to Speedstream 5660 oraz Siemens XpressLink NT1110. Modemy te działały w trybie bridge, co oznaczało, iż należało je podłączyć poprzez port Ethernet, a następnie utworzyć połączenie szerokopasmowe PPPoE, gdzie wpisywaliśmy login i hasło Neostrady.

Jeżeli posiadaliśmy system starszy niż Windows XP, musieliśmy doinstalować sterowniki PPPoE samodzielnie. Były one zwykle dołączone do płytki instalacyjnego z zestawu, który oprócz modemu zawierał instrukcję instalacji oraz potrzebne okablowanie. Przewagą Neostrady nad SDI było to, iż połączenia telefoniczne nie zmniejszały prędkości. ADSL zamiast zajmować pełne pasmo, wykorzystuje większe częstotliwości od POTS aby transmitować dane w obu kierunkach (do działania Neostrady wymagane jest posiadanie linii telefonicznej od TP SA – wymóg ten był dość kontrowersyjny i Telekomunikacji wiele razy się za to dostawało). Asymetryczność dotyczyła downloadu i uploadu. Nie były one takie same – jedno z nich musiało być większe. W przypadku Neostrady wybór padł na pobieranie.

Oferowana ona była w 4 opcjach: 265Kb/s, 512Kb/s, 1Mb/s oraz 2Mb/s.
Każda opcja była coraz droższa, lecz zawierała różne dodatkowe usługi. Między innymi dynamiczny adres IP (na samych początkach był statyczny, zmieniono to jednak 12 listopada 2001r.) co było przeciwne do SDI, które oferowało stały adres IP. Nie mogliśmy przez to postawić serwera na tym łączu, jednak byliśmy niewrażliwi na blokadę adresu IP. Po restarcie modemu (lub po 24 godzinach) adres IP był zwalniany, a następnie przypisywany był nowy. Dodatkowo otrzymywaliśmy konta pocztowe, których ilość i przestrzeń różniła się od opcji Neostrady, serwer WWW, który nie obsługiwał PHP oraz domenę (.neostrada.pl lub .pl w zależności od wybranej opcji). Neostrada w tej formie żyła jedynie przez rok gdyż już w 2002 roku wprowadzono jej zastępcę – Neostradę Plus. Jednak krótko po wprowadzeniu pilotażowej usługi, uruchomiono jej komercyjną wersję. Powodowało to wiele problemów i ostatecznie zdecydowano się na złączenie obu grup przez co każdy miał takie same przywileje. Jedynie ceny pozostały oddzielne.



Dodatkowe pliki:
Więcej informacji o opłatach znajduje się w arkuszu Excel: Pobierz

Neostrada Plus – Szersza publika


Kolejnym ważnym dniem w „życiu” Neostrady był 1 lipca 2002 roku. Wtedy to Telekomunikacja Polska uruchomiła nową ofertę szerokopasmowego dostępu do Internetu. Nosiła ona nazwę „Neostrada Plus”. Oprócz niższego abonamentu, zwiększono wiele innych czynników jak pojemność poczty elektronicznej.

Niestety wersja Plus oferowana była tylko z jedną prędkością – 512Kb/s do klienta i 128Kb/s od klienta. Domena jaką otrzymywał abonent to .neostrada.pl. Nadal trzymano się protokołu PPPoE jednak do oferty weszły cztery modemy: Cellpipe 20 i Cellpipe 50 produkowane przez Lucent Technologies, AzTech 900E (dostępny na południu Polski) oraz Siemens Speedstream 5260 (krótka seria).

Pozostał również sposób instalacji. Technik (zwany wtedy Instalatorem), montował w odpowiedni sposób modem: Najpierw należało odpiąć telefon z gniazdka, następnie podłączano rozdzielacz sygnałów. Do jednego gniazda w rozdzielaczu wpinano modem, a do drugiego mikrofiltr z telefonem. Mikrofiltr ten miał za zadanie tłumić częstotliwość ADSL tak aby nie przeszkadzała ona w funkcjonowaniu telefonu. Po stronie operatora należało przepiąć linię do odpowiedniego DSLAM – urządzenia pełniącego rolę centrali ADSL. Ewentualnie przepinano, z HiS-NAE (SDI) do DSLAM, klientów którzy wybrali tańszą opcję „przeprowadzki” z SDI do Neostrady.

Nowa oferta wprowadziła również nową aplikację dostępową instalowaną na komputerze. Nie była ona niezbędna ale pomagała mniej obeznanym użytkownikom w ustanawianiu połączenia. Telekomunikacja Polska zaczęła również interesować się innymi platformami od Windows, a mianowicie Mac oraz Linux i również dla nich oferowała pomoc w konfiguracji. Wcześniej tego nie było a użytkownicy jabłka czy pingwinka musieli sami sobie radzić. Neostrada Plus również szybko została odłożona w kąt, gdyż już w następnym roku wprowadzono kolejną usługę z rodziny Neostrada.



Dodatkowe pliki:
Neostrada Plus – Instalacja Windows – 2003: Pobierz



Neostrada TP – już dziś w każdym domu


Na początku 2003 roku wprowadzono kolejną usługę z rodziny Neostrada. Jest nią Neostrada TP. Nie wiele się zmieniło względem Neostrady Plus. Nadal oferowana była jedynie jedna prędkość – 512 Kb/s oraz nadal klient otrzymywał 100MB przestrzeni dyskowej na konta mailowe lub stronę WWW. Rozbudowano jednak takie usługi jak Strefa gier oraz co najważniejsze – wprowadzono zestawy do samoinstalacji. A dokładnie tylko jeden zestaw. Zawierał on Instrukcję Instalacji, Płytkę z aplikacją obsługującą Neostradę, Modem ADSL ze złączem USB, Dwa mikrofiltry (popularne stało się mieć po jednym telefonie na każdej kondygnacji domu mieszkalnego), Kabel telefoniczny oraz Kabel USB.

Na samym początku oferowano jeden modem ADSL na USB. Był nim kultowy Sagem F@st 800, który jak powiadają „potrafił złapać synchronizację z centralą nawet na sznurku i to postrzępionym”. Faktycznie F@st 800 posiadał własny układ ADSL, który był dość dobry przez co zdarzały się takie sytuacje, że modem nawiązywał synchronizację z centralą i to z pełną prędkością, zaś telefon w ogóle nie działał. Wszystko wina bardzo kiepskiej jakości linii telefonicznej. Technicy wzywani do niedziałającej Neostrady byli proszeni o nie używanie F@st 800 (jeżeli klient posiadał inny) gdyż „ten to Panie złapie synchro” (historie z życia wzięte – naprawdę). Kolejnym modemem wprowadzonym do sprzedaży był Thomson Speedtouch 330, również na gniazdo USB, lecz nieco bardziej wybredny na linię. Był jednak bardziej stabilny, gdyż STMicroelectronics który tworzył układy ADSL dla różnych producentów wchodził w skład firmy Thomson. Używanie modemów na USB było podyktowane tym, iż były tańsze i nie wymagały posiadania karty sieciowej Ethernet w komputerze. Dodatkowo Telekomunikacja Polska wprowadzała na szerszą skalę protokół PPPoA, czyli Point-to Point Protocol over ATM, który kapsułkował ramki PPP w ramki ATM, a jak wiadomo sieć POLPAK-T, na której działała Neostrada była już wyposażona w infrastrukturę sieci ATM. Ostatecznie istniały 2 typy central – Obsługujące PPPoE i PPPoA lub obsługujące jedynie PPPoA.




Następnie kiedy rozpoczął się proces sprzedaży Telekomunikacji Polskiej, France Telecom i nastąpił kolejny rebrand TP S. A. Zmieniono nazwę Neostrada TP na Neostrada tp oraz wprowadzono dwie nowe prędkości – 128 Kb/s (ta była pierwsza) oraz 1Mb/s. Oprócz tych zmian wprowadzono limity na pobieranie, których przekroczenie zwalniało prędkość. Limit był zależny od wykupionej opcji i tak dla: 128Kb/s było to 7 GB, zaś prędkość spadała do 32Kb/s (pobieranie), dla 512Kb/s było to 15 GB, zaś prędkość spadała do 32Kb/s, dla 1Mb/s było to 25 GB, zaś prędkość spadała do 32Kb/s. Nie było to zbyt zadowalające i nie podobało się to abonentom jednak to wtedy Neostrada przeżyła swój wielki rozkwit i wtedy wzrosło zainteresowanie nią. Spowodowane było to właśnie wprowadzeniem tańszej opcji 128 Kb/s, która nadal biła na głowę 115.2Kb/s SDI. Limity zaś można było zwiększać dokupując sobie GB. Wyglądało to mniej więcej tak jak teraz Internet mobilny.

Jeżeli chodzi o modemy to do duetu Sagem-Thomson weszło wiele innych urządzeń tych samych firm. Między innymi modem Speedtouch 510, który działał poprzez tryb bridge lub jako router i umożliwiał podłączenie jednego urządzenia poprzez interfejs Ethernet, Speedtouch 510 lecz z wbudowanych Switchem co pozwalało na stworzenie małej sieci LAN, Sagem F@st 1400W, który został wprowadzony zaraz po tym kiedy oddano pasmo 2.4GHz na potrzeby WiFi, umożliwiał on dodatkowo utworzenie sieci WiFi w standardzie 802.11b, dołączany do niego był adapter WiFi na USB również firmy Sagem lub karta PCMCIA WiFi, rzadko był spotykany i szybko został wycofany. Jeżeli chodzi o dodatkowe usługi jak konto pocztowe czy serwer WWW to znów wprowadzono ograniczenia i opcja 128 nie otrzymywała hostingu a jedynie 5MB konto pocztowe, opcja 512 otrzymywała 20MB na konto pocztowe lub stronę WWW, opcja 1Mb/s otrzymywała już tych MB 50. Oczywiście można było zwiększać przestrzeń dyskową poprzez zakup różnych usług stworzonych w tym celu.




Później bo gdzieś pod koniec 2005 roku wprowadzono trzy dodatkowe prędkości: 256Kb/s, 2Mb/s oraz 6Mb/s. Zmianom uległy również ceny, zaś jeżeli chodzi limity, to nowe oferty przedstawiały się następująco: Opcja 256 posiadała limit 7GB, Opcja 2048 (2Mb/s) posiadała limit 35GB, zaś opcja 6144 (6Mb/s) posiadała limit 50 GB. Jeżeli chodzi o listę modemów, ta również została zaktualizowana. W miejsce Speedtouch 510 pojawił się Speedtouch 516, który pełnił te same funkcje. Zaś w miejsce ST510 w wersji Switch pojawił się Speedtouch 546, który również pełnił te same funkcje. Zrezygnowano z F@st W1400, gdyż wprowadzono na rynek nowy produkt. Livebox tp. Był to kombajn multimedialny. Obsługiwał kilka standardów szyfrowania, pozwalał na podłączenie komputera poprzez USB oraz obsługiwał ADSL2+, czyli nową wersję ADSL/ADSL2, która pozwala osiągnąć szybsze prędkości niż poprzednie modemy Sagem i Thomson. Livebox był dzierżawiony co oznaczało, że należał do TP S. A. (obecnie każdy posiadacz został zwolniony z dzierżawy i Livebox w wersji 1.1 należy do posiadacza; zaś koszt miesięczny za dzierżawę dawniej wynosił 10zł). Dawany był klientom nowej usługi VoIP, która pozwalała na korzystanie z telefonu poprzez protokół IP oraz Videostrady (poprzednik OrangeTV), usługi działającej na IPTV, która pozwala transmitować telewizję cyfrową za pomocą protokołu IP. Oczywiście obie usługi zabierały sporo pasma dlatego były przeznaczone jedynie dla opcji szybszych Neostrady.

Rok później do całej gromadki modemów USB dołączył ZXDSL 852 firmy ZTE. Niestety był on najmniej polecanym modemem z całej listy. Był często awaryjny, linia musiała być czysta niczym łza, aby działał poprawnie, posiadał również kiepskie wsparcie dal systemów operacyjnych. Na Linuxie i Macu działał najgorzej, a z Windowsów działał stabilnie jedynie na 32 bitowych wersjach XP i 7. Później do modemów dołączyła już nieco lepsza wersja ZTE ZXDSL 852 w wersji 2. Zamiast dwóch diod, posiadała ich trzy jednak nadal wymagała czystej linii, no i nie obsługiwała ADSL2. Można jeszcze wspomnieć o dość ciekawym epizodzie, który zdarzył się 1 lutego 2007 roku, kiedy to zniesiono limity miesięczne – ponieważ wiele osób odchodziło od Neostrady do lepiej rozwijających się operatorów, którzy takich limitów nie posiadali – a mianowicie podniesiono prędkość 128Kb/s do 256Kb/s, dla klientów którzy mieli takie możliwości – przez co ta sama usługa, czyli 256Kb/s, miała dwie różne ceny. Później to oczywiście zmieniono.

W 2009 roku Telekomunikacja Polska zdecydowała o likwidacji marki Neostrada, na rzecz marki Orange. Oczywiście nie wiązało się to z zaprzestaniem sprzedaży Neostrady, a jedynie z zaprzestaniem traktowania Neostrady jako coś oddzielnego od innych usług. W tym samym roku wprowadzono również do oferty modem Babybox tp dla tych którzy stawiają przede wszystkim na usługi VoIP (dwa porty RJ-11 na telefon) oraz dwa modemy ADSL2+ ZTE: ZXDSL 831AII oraz ZXV10 W300 z funkcją WiFi. Swój krótki epizod miał też Sagem F@st 1201 jednak nie był on aż tak popularny i długo dostępny jak opcje od ZTE.




Później do oferty wprowadzono nowe prędkości 10Mb/s oraz 20Mb/s, zrezygnowano zaś z opcji niższych niż 1Mb/s. Działały one w całości na ADSL2+ i do ich obsługi wykorzystywane były modemy Livebox tp, Babybox tp, ST516, ST546, ZXDSL 831 oraz ZXV10 W300. Rokiem 2011 nastąpiły wielkie chwile. Po pierwsze wypuszczono nowy modem z rodziny Livebox, czyli Livebox 2.0, który był bardziej funkcjonalny od Liveboxa tp. Posiadał chociażby wsparcie dla standardu 802.11n. Po drugie, gdzieś 1 czerwca wprowadzono nową ofertę o nazwie Neostrada Fiber, czyli VDSL (Very High Speed DSL). Oferowała ona dwie prędkości – 40Mb/s oraz 80Mb/s. Niestety nie każdy mógł pozwolić sobie na tą ofertę gdyż nie wiele central było wyposażonych w odpowiedni osprzęt do świadczenia tej usługi. Do listy modemów doszły Sagemcom F@st 3764, oraz DGT RGW VDSL2 G – później RGW VDSL2 FG4 , obsługujące VDSL. Następnie zdarzyła się ta wiekopomna chwila. Telekomunikacja Polska złączyła się z PTK Centertel i utworzyły razem markę Orange Polska. W związku z tym zmieniono nazwę z Neostrada tp na Neostrada. W roku 2013 zaś wprowadzono jeden modem Livebox 3.0, który chociaż pozwalał na działanie w trybie ADSL2+, to był wykorzystywany jedynie do świadczenia usług VDSL. Tego samego roku uruchomiono nawet usługę światłowodową FTTH do 300Mb/s jednak nie była to popularna usługa z tego względu, że nie wiele domostw było w stanie posiadać łącze światłowodowe, a nieco później Orange wprowadził usługę Orange Supernova (nadal należącą do rodziny Neostrada).

Dodatkowe pliki:
Neostrada tp – Cennik – 2007: Pobierz
Neostrada tp – Cennik – 1 czerwca 2011: Pobierz
Neostrada tp – Cennik – 1 września 2005: Pobierz
Neostrada tp – Cennik – 2006: Pobierz
Neostrada tp – Cennik zestawów instalacyjnych – 2006: Pobierz
Neostrada tp – Cennik zestawów instalacyjnych – 2011: Pobierz
Neostrada tp – FAQ – 1 września 2005: Pobierz
Neostrada tp – Lista referencyjna modemów – 2011: Pobierz
Neostrada TP – Instalacja F@st 800 Linux – 2004: Pobierz
Neostrada TP – Instalacja F@st 800 MacOS – 2004: Pobierz
Neostrada TP – Instalacja F@st 800 Windows – 2004: Pobierz



SAGEM F@st 800
Modem widoczny na zdjęciu jest pierwszym modemem USB dołączonym do Neostrady TP. Bardzo lubiany i popularny wśród abonentów. By Soloviev at Polish Wikipedia, CC BY-SA 3.0, http://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=9914976
Thomson Speedtouch 330
Drugi modem USB, który pojawił się w ofercie zestawów instalacyjnych. Zdobył wielu zwolenników. By Yepestis - Wytwór własny, CC BY-SA 3.0, http://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=3635662
Router Livebox 1.1
Pierwszy multimedialny modemo-router używany przez TP, aby na łączy ADSL świadczyć usługi VoIP oraz IPTV. Na zdjęciu wersja francuskiego Orange. Polska miała napis "neostrada tp" w jednym rogu, a w drugim logo TP. By I, Myriam2804, CC BY-SA 3.0, http://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=2427469
Livebox 2.0
Druga wersja modemu Livebox tp, która rozszerza jego funkcjonalność.
Livebox 3.0
Trzecia odsłona modemów linii Livebox, Chociaż wspiera ADSL, używany jest jedynie do usługi VDSL.
Funbox 1.0
Pierwsza wersja nowej linii Funbox. Dołączana ona była do wyższych prędkości Neostrady.
Modem Funbox 2.0
Druga odsłona modemów z linii Funbox. Używany jest do prędkości 10-20Mb/s - ADSL i do Neostrady w technologii VDSL.

Neostrada – czasy współczesne


Neostrada pod panowaniem Orange przeszła wiele zmian i wiele przemian. Zrezygnowano między innymi z modemów niedzierżawionych. Powodem tego był upadek firm produkujących je. Dla przykładu Sagem rozbił się na mniejsze jednostki, które zostały włączone do sił lotniczych Francji. Ostał się m. in. Sagemcom, który produkuje niektóre modemy marki Livebox i Funbox. Thomson został włączony do Technicolor SA. ZTE zajmuje się rynkiem mobilnym i FTTH. Drugim powodem było brak wsparcia dla tych modemów. Modemy na USB działały oficjalnie jedynie maksymalnie z Windowsem Vista, nieoficjalnie działały na Windows 7. Trzecim powodem było to, iż Orange’owi taniej wychodziły dzierżawy i miał przy tym pewność, że urządzenia działają bardzo dobrze. Zrezygnowano na dobre z Neostrady 256, 512 oraz 1024. Opcje 2Mb, 6Mb są opcjonalne na życzenie klienta. Wprowadzono nową ofertę o nazwie Neostrada NEMO 10Mb. Jest to usługa, której prędkość zależy od warunków i wacha się między 1Mb/s a 10Mb/s dla pobierania. Wprowadzono wiele nowych modemów jak Funbox 1.0, Funbox 2.0 czy Funbox 3.0 dla FTTH oraz modemy dostępne w formie sprzedaży np. TP-Link TD-W8950 czy Sagemcom F@st 2704. Później, jako modem sprzedażowy, powrócił Livebox 2.0(S) w przemalowanej na czarno formie (razem z nim znikły wszystkie inne modemy).

Obecnie chociaż Orange nie informuje na swojej stronie tak jasno, to nadal można wykupić Neostradę, a dostępne opcje to 512Kb, 10Mb NEMO, 20Mb, 80Mb VDSL. Jako Neostradę zalicza się również Orange Światłowód (wcześniej Orange Supernova wprowadzona w 2015 roku), czyli opcja FTTH. Dostępna jest ona w prędkościach 300Mb/s, 600Mb/s oraz 1Gb/s (na dzień 02.01.2021r). Na początku dostępne były prędkości 100Mb/s, 300Mb/s oraz 600Mb/s, a dostęp był świadczony poprzez terminale ONT (odpowiedniki modemów dla FTTH), podłączane do istniejących modemów Orange jak Funbox 2.0 czy Livebox 3.0. Później wprowadzono (2016) Funboxa 3.0, który ma zintegrowanego ONTka. Warto również tutaj wymienić, że Neostrada od 12 grudnia 2018 zmieniła nazwę na “Internet Domowy”, zaś 17 czerwca 2019 – “Internet”. Mimo tego nazwa “Neostrada” zawsze zostanie z użytkownikami i mimo tego, że podpisuje się teraz umowę na “Internet” to Neo znajduje się w loginach, dokumentach innych niż umowa, czasem nawet na stronie Orange – po prostu usługa zawsze zostanie “Neostradą”, bez względu co z nią zrobią.

Tak wyglądała mniej więcej historia Neostrady. Usługa, która przyciągnęła wiele osób do siebie, była dla innych zbawieniem (oszuści w grach), dla innych przekleństwem (administratorzy, którzy musieli blokować adresy IP). Sprawiła wiele radości i wiele problemów. Na pewno był to strzał w dziesiątkę Telekomunikacji, a udowadnia to popularność usługi na przestrzeni lat. Nadal wiele osób z niej korzysta gdyż dostępna jest nawet w najmniejszych zakamarkach Polski. Jako dodatek opiszę jeszcze proces instalacji Neostrady w wersji ADSL2+. Ot taki mój prezent od siebie.

Funbox 3.0
rzecia wersja Funbox'a, dedykowana jedynie do światłowodu. Posiada wbudowany terminal optyczny.
Smart Wi-Fi
Extender sieci Mesh opcjonalny dla Funbox'a 3.0. Pozwala na niezauważalne rozszerzenie sieci WLAN.
Terminal ONT
Taki mały słodziak dodawany jest do światłowodu, jeżeli mamy modem Funbox 2.0 lub jeśli mamy Funbox 3.0 ale tylko w momencie kiedy instalacja bez ONT nie może zostać przeprowadzona. Umożliwia na "konwersję" sygnału świetlnego na zwykły elektryczny.

Proces instalacji Neostrady


Obecnie usługę Neostrada instaluje wykwalifikowany technik, dlatego opiszę instalacje usługi za czasów TP S. A. Dawniej wymagane było posiadanie telefonu od Telekomunikacji, podobnie jak w przypadku SDI, jednak teraz jest to niewymagane (TP dostało karę od UKE za to). Mimo wszystko usługę jaką ja będę instalować będzie w 2 formach. Sam Internet za pomocą modemu Speedtouch 330, sam Internet za pomocą Funbox 2.0. Nie będę wykorzystywał ułatwiających aplikacji.

Instalacja Neostrady + Modem Speedtouch 330:
Po zakupie usługi dostaje zestaw instalacyjny z wybranym modemem (ST330 w tym przypadku). W zestawie mam modem, kabel RJ-11, kabel USB, rozdzielacz, mikrofiltr, CD oraz papierologię. Rozpinam swój telefon stacjonarny a do gniazda podłączam rozdzielacz. Do gniazda oznaczonego jako ADSL podpinam mój modem, zaś do gniazda oznaczonego jako telefon (lub LINE) podłączam mikrofiltr a do niego telefon stacjonarny. Podłączam kabel USB do modemu jednak nie wolno mi podłączyć modemu do komputera, gdyż instalacja się nie powiedzie. Wkładam płytę CD do napędu, jednak wyłączam samo startującą aplikację Neostrady i przechodzę do folderu sterowniki na płycie. Uruchamiam plik setup.exe i instaluję sterowniki do modemu. Pokazuje się komunikat proszący o wpięcie modemu, więc to robię. Rozpoczyna się instalacja samego modemu. Po zakończonej instalacji widzę na pulpicie połączenie ADSL. Klikam w nie i wita mnie okienko proszące o login i hasło. Ponieważ nie mam jeszcze hasła to wpisuję dane rejestracyjne, czyli Nazwa – rejestracja@neostrada.pl oraz hasło – rejestracja. Modem się połączył. Sprawdzam w dedykowanej aplikacji Dr. Speedtouch moje parametry. 8Mb/s pobierania czyli tyle ile modem może wyciągnąć. Odwiedzam specjalną stronę rejestracyjną Neostrady czyli rejestracja.neostrada.pl. Nie mogę przeglądać jeszcze Internetu gdyż rejestracyjne dane dostępowe mają zablokowane inne strony. Wpisuję swój PIN, ID oraz inne dane i generuję hasło do Neostrady. Zapisuję je sobie, rozłączam się i podaję nowe dane. Połączenie zostało ustanowione. Test i Internet działa.

Instalacja Neostrady + Livebox 2.0:
Po zakupie usługi dostaję zestaw instalacyjny z Livebox 2.0. W zestawie mam kabel RJ-11, RJ-45, rozdzielacz, mikrofiltr oraz papierologię. Rozpinam telefon i wpinam rozdzielacz. Do jednego portu wpinam dołączony kabel RJ-11 i wpinam go w modem. Do drugiego portu podłączam swój telefon stacjonarny. Livebox 2.0 łączę z zasilaniem i uruchamiam go. Do niego wpinam komputer poprzez kabel RJ-45. Używam portu czerwonego. Uruchamiam stronę konfiguracyjną modemu, która znajduje się pod adresem lokalnym 192.168.1.1. Wita mnie komunikat o tym, iż muszę podać dane konfiguracyjne. Wpisuję rejestracja@neostrada.pl oraz rejestracja aby się wpierw zarejestrować. Odwiedzam stronę rejestracyjną Neostrady i generuję hasło. Loguję się z powrotem do panelu Liveboxa i zmieniam dane dostępowe. Modem złapał synchronizację na 10Mb/s czyli pełną moją prędkość w ramach usługi. Połączenie zostało ustanowione. Test i Internet działa.

Oczywiście przedstawiona tutaj instalacja działa na łączu już aktywnym, bliskim centrali. Jeżeli łącze nie jest jeszcze aktywne to należy poczekać, zaś jeżeli prędkość jest niższa niż ta w nazwie usługi to jesteśmy daleko od centrali lub nasza linia jest w złym stanie.