Archiwum Polskiej Telekomunikacji

Przekazujemy Historię

Witaj w Archiwum   Historia Polskiego Internetu   Sieci Wewnętrzne   Usługi TP   Sprzęt   Sterowniki oraz Oprogramowanie   Obrazy płyt   Dokumenty   Galeria   Licencja Archiwum   O Archiwum   Wersja Hi-Fi Archiwum

Thomson Speedtouch 510

Informacje ogólne


Nazwa ogólna: SAGEM F@st 1400, 1400W, 1440, 1440W
Producent: SAGEM
Typ urządzenia: Router + Access Point + Modem ADSL

Obsługiwane technologie:
ANSI T1.413 (ADSL) [F@st 1400, 1400W, 1440, 1440W]
ITU-T G.dmt Annex A (ADSL – linia analogowa) [F@st 1400, 1400W]
ITU-T G.dmt Annex B (ADSL – linia cyfrowa) [F@st 1440, 1440W]
ITU-T G.lite (ADSL) [F@st 1400, 1400W, 1440, 1440W]

Interfejs komunikacji:
USB 1.1 (PC)
RJ-45 (PC)
Wi-Fi 802.11b (PC) [F@st 1400W, 1440W]

Interfejs WAN:
Złącze RJ-11 („telefoniczne”)

Obsługiwane systemy operacyjne:
Oficjalnie USB: Windows 98, 98 SE, ME, 2000, XP
Oficjalnie ETH/WiFi: Wszystkie urządzenia obsługujące TCP/IP

Obsługiwane tryby enkapsulacji/kapsułkowania:
Point-to-Point Protocol over ATM
Point-to-Point Protocol over Ethernet
RFC 2684/1483 tryb routera (IP/ATM)
RFC 2684/1483 tryb mostu (Eth/ATM)

SAGEM F@st 1400W
Jeden z modemów należących do rodziny 1400. Umożliwia łączność WAN przez POTS oraz łączność WLAN.

Opis słowny


Modemy SAGEM F@st 14X0x to seria czterech modemów umożliwiających na dostęp do Internetu poprzez technologię ADSL – F@st 1400 (POTS, bez WiFi), F@st 1400W(POTS, WiFi), F@st 1440 (ISDN, bez WiFi) oraz F@st 1440W (ISDN, WiFi). W Polsce Telekomunikacja w roku 2004 wprowadziła jedynie modem Sagem F@st 1400W jako „Modem bezprzewodowy wifi”, w związku z uwolnieniem dwa lata wcześniej, przez Ministerstwo Infrastruktury, częstotliwości 2.4GHz oraz 5GHz. Zestaw z tym modemem zawierał dodatkowo adapter USB WiFi od SAGEM. W ramach akcesoriów można było zakupić kolejny taki adapter lub kartę PCMCIA dla laptopów. Cena tych dodatków to 160 zł. Zaś sam zestaw kosztował 650 zł (lub 800 zł bez zakupu Neostrady). Modem posiadał wejście RJ-11 dla złącza ADSL, jeden port Ethernet oraz port USB. Działanie portu USB podobne było do modemu Livebox 1, czyli instalacja obejmowała jedynie wirtualną kartę sieciową. Najważniejszym i najsłabszym elementem tego urządzenia jest funkcjonalność WiFi, a dokładnie jej zabezpieczenia. Otóż F@st 1400W domyślnie posiada otwartą sieć WiFi co jest wielkim błędem. Dodatkowo jedyny dostępny standard to WEP (a warto zaznaczyć, że modem ujrzał światło dzienne w tym samym roku co stworzono WPA). Nie jest to zbyt bezpieczne rozwiązanie. Jednym z gwoździ do trumny F@st 1400W jest zastosowany standard WiFi – 802.11b, który pozwala wyciągnąć jedynie 11Mb/s, z czego faktycznie zostaje mniej więcej 5-6 Mb/s, co całkowicie nie ma sensu dla opcji Neostrady wyższych od 10Mb/s. Dodatkowo cena… Urządzenie było najdroższe ze wszystkich. Dla przykładu Speedtouch 510 w podstawowym trybie, czyli bridge kosztował 600 zł jeżeli jednocześnie nie była wykupywana Neostrada oraz 299 zł kiedy była. Są to o wiele mniejsze ceny niż w przypadku F@st 1400W. Wychodzi więc na to, że taniej opłacało się zakupić ST510 w opcji bridge (ewentualnie o 100 zł drożej w opcji switch) i dokupić do tego o wiele bezpieczniejszy zwykły Access Point. Mimo tego urządzenie to miało swoje zalety. Przede wszystkim wysokie możliwości konfiguracyjne, wbudowany firewall, DHCP, NAT oraz (prawie) spolszczony interfejs przez co nie trudno jest się poruszać po nim. Jeżeli podczas aktualizacji firmware zaniknie zasilanie to modem przełączy się na tryb awaryjny, gdzie poprzez FTP może pobrać nowe oprogramowanie. Nie wiele urządzeń dawniej miało tę cechę przez co często przy zaniku prądu, uszkadzało się a jedyną możliwością jego odratowania było połączenie poprzez kabel RS-232 co często wiązało się z wlutowywaniem się do płyty głównej lub całkowita wymiana modułu pamięci.

Konfiguracja modemu


Po podłączeniu się do modemu poprzez kabel USB, Ethernet lub łączność WiFi można uzyskać dostęp do panelu konfiguracyjnego, który znajduje się pod adresem 192.168.1.1, czyli standardowa pula adresów IP dla urządzeń użytku domowego. Po wpisaniu go w pasku adresu, przeglądarka zapyta się o login i hasło, czyli root jako login oraz 1234 jako hasło. Oczom ukaże się logo Telekomunikacji Polskiej wraz z opcją wyboru języka oraz dwoma przyciskami „Instalacja” oraz „Informacje”. Pierwszy przycisk pozwala na szybką konfigurację modemu – składa się ona z: wpisania loginu i hasła do ADSL, włączenie lub wyłączenie listy kontrolnej adresów MAC oraz zapisania wprowadzonych ustawień. Drugi przycisk pozwala na sprawdzenie ogólnego stanu urządzenia. Po prawej stronie znajduje się proste menu podzielone na trzy sekcje:

Pierwsza sekcja nie jest oznakowana i pozwala na wybór 3 opcji: Witamy, Szybka konfiguracja oraz Szybki podgląd, czyli te same opcje, które dostępne są na stronie tytułowej (Witamy, do niej prowadzi).



Druga sekcja jest oznaczona jako Basic (Podstawowy). Pozwala na podstawową konfigurację urządzenia i zawiera 7 opcji: Status połączenia, Ustawienia WAN, Ustawienia LAN, Ustawienia WLAN (WiFi), Ustawiena tras, Zapisz i Restartuj oraz Wymaż i Restartuj.

Status połączenia:
Wyświetla ekran z informacjami dotyczącymi łącza ADSL:
– Status linii ADSL – wskazuje bieżący status łącza – UNTRAINED, czyli niezsynchronizowane oraz OPERATIONAL dla zsynchronizowania z centralą
– Tryb pracy ADSL – pokazuje aktualny standard ADSL – MULTI, ANSI, G.DMT, G.LITE
– Transmisja wychodząca – ukazuje przepustowość łącza od klienta do centrali oraz opóźnienie
– Transmisja przychodząca – ukazuje przepustowość łącza od centrali do klienta oraz opóźnienie
– Tłumienie – wskazuje bieżące tłumienie na linii
– Margines SNR – wskazuje stosunek sygnału do szumu
– Licznik HEC – pokazuje ilość komórek ATM odbieranych z błędami
– Firmware – pokazuje numer wersji wbudowanego oprogramowania ADSL (wrażone w kodzie HEX)
– Licznik ES 15 min – wskazuje ilość sekund z błędami w ciągu 15 minut
– Błędy CRC – ukazuje ilość błędów sumy kontrolnej CRC
– Licznik ES 1 dzień – wskazuje ilość sekund z błędami w ciągu 1 dnia.

Ustawienia WAN:
Opcja pozwala na skonfigurowanie intefejsu WAN modemu, czyli wybór VPI i VCI, typu enkapsulacji oraz protokołu transmisji (Most, Router, PPPoE oraz PPPoA). Ponad to wyświetla liczbę kanałów PVC (Permanent Virtual Circuit – stałe połączenie pomiędzy dwoma punktami w sieci ATM).

Ustawienia LAN:
Kliknięcie na tą opcję spowoduje wyświetlenie ekranu, na którym można zmienić adres IP LAN i maskę podsieci modemu.

Ustawienia WLAN:
Opcja ta zawiera trzy zakładki: Ustawienia WLAN, Filtracja MAC oraz Parametry zaawansowane:
– Ustawienia WLAN – pozwala na ustawienie aktywności WiFi, zmianę SSID, jego rozgłaszanie, wybór kanału oraz ustawienie aktywności szyfrowania WEP.
– Filtracja MAC – pozwala na zarządzanie aktywnością filtrowania adresów MAC w sieci WLAN oraz dodawaniem/usuwaniem urządzeń z listy.
– Parametry zaawansowane – pozwala na sprawdzenie nazwy punktu dostępowego, wybrania obsługiwanych prędkości (1, 2, 5.5, 11Mb/s), zmianę długości ramki dla sterowania RTS/CTS (Request To Send / Clear To Send – mechanizm, którego zadaniem jest zredukować ilość kolizji ramek w sieciach WiFi), zmianę długości fragmentu do pojedynczej transmisji komunikatów oraz zmianę długości odstępu pomiędzy ramkami nawigacyjnymi.

Ustawienia trasowania:
Opcja ta pozwala na dodanie statycznych ścieżek routingu oraz zarządzanie protokołem RIP (Routing Information Protocol – jeden z najstarszych protokołów routingu, który najlepszą trasę dla pakietów wybiera na podstawie liczby przeskoków). Samo zarządzanie to jedynie włączenie lub wyłączenie tego protokołu oraz zmiany jego wersji (RIPv1 lub RIPv2)



Trzecia sekcja, czyli Advanced (Zaawansowane) pozwala na specjalistyczną konfigurację modemu. Zawiera 13 opcji: ADSL Mode, NAT, DHCP, SNMP, Firewall, Configure, IGMP Proxy, Bridging, SNTP, Firewall statistics, System statistics, ATM statistics oraz Diagnostics. Ta sekcja jest już dostępna jedynie w języku angielskim (nie została przetłumaczona).

ADSL Mode (Tryb ADSL):
Opcja pozwala na zmianę standardu ADSL.

NAT:
Opcja ta składa się z trzech zakładek: Static WAN Address, Static NAT Mapping, Port Range Mapping, które pozwalają na konfigurację interfejsu WAN modemu.
– Static WAN Address – pozwala na dodanie statycznych adresów WAN
– Static Nat Mapping – pozwala na skonfigurowanie statycznych wejść NAT, używanych do translacji adresów lokalnych na adres publiczny
– Port Range Mapping – pozwala na dodanie statycznego wejścia NAT do portów (przekierowanie portów)

DHCP:
Opcja ta składa się z dwóch zakładek: DHCP Server, czyli przypisywanie stałych dzierżaw IP poszczególnym urządzeniom oraz DHCP Relay, czyli przekierowanie zapytań DHCP do zewnętrznego serwera DHCP.

SNMP:
Opcja ta pozwala na konfigurację agenta SNMP (Simple Network Management Protocol), który pozwala na zarządzanie osprzętem sieciowym.

Firewall (Zapora sieciowa):
Opcja pozwala na konfigurację wbudowanej zapory sieciowej – filtracja adresów IP, zarządzanie serwerem Proxy, listą kontrolną ACL oraz tworzenie kont użytkowników do modemu.

Configure:
Opcja ta pozwala na szczegółową konfigurację interfejsów Ethernet, MER, ADSL, WLAN, USB, Local Loop, ATM oraz PPP. Ponad to pozwala na konfigurację protokołów PPPoA oraz PPPoE.

IGMP Proxy:
Opcja pozwala na konfigurację proxy IGMP, który służy do dystrybucji datagramów multi-emisji w sieci LAN.

Bridging (Mostkowanie):
W tej zakładce można ustawiać mostkowanie poszczególnych interfejsów urządzenia ze sobą. Mostkowanie polega na łączeniu ze sobą dwóch interfejsów – w tym przypadku. Bridgingu używało się również do łączenia dwóch segmentów sieci LAN.

SNTP:
Opcja ta pozwala na ustawienie serwera czasu, którego urządzenie pobiera datę, godzinę, minutę oraz sekundę.

Firewall Statistics:
Tutaj można sprawdzić statystyki zapory ogniowej. Wyświetlana jest ilość reguł, a wraz z nimi ilość pakietów przychodzących, wychodzących oraz odrzuconych. Można również – w drugiej zakładce – sprawdzić statystki proxy HTTP.

System Statistics:
Opcja ta pozwala na sprawdzenie szczegółowych statystyk na temat wszystkich interfejsów – ich status, ilość przychodzących i wychodzących oktetów, błędów i tym podobnych. Ponad to można sprawdzić statystki protokołów IP, TCP, UDP oraz ICMP. Dodatkowo ostatnia zakłada z trzech, pozwala na sprawdzenie informacji o aktualnych dzierżawach adresu IP.

ATM Statistics:
Tutaj można sprawdzić ilość odebranych i wysłanych komórek sieci ATM, a także ilość błędów sumy kontrolnej CRC. Druga zakładka czyli SNDCP, pozwala na sprawdzenie informacji o aktualnie enkapsulowanych kanałach VC (Virtual Circuit).

Diagnostic:
Ostatnia opcja pozwala na przeprowadzenie prostej diagnostyki, która składa się z możliwości wysyłania zapytań do pętli zwrotnej ATM oraz zapytań ICMP – PING do dowolnego adresu IP.



Modem pozwala również na konfigurację z poziomu klienta telnet. Wystarczy jedynie połączyć się z IP routera, a jako login i hasło wpisać kolejno root oraz 1234. Polecenia „ls” pozwala na wyświetlenie wszystkich komend.

Aktualizacja firmware odbywa się za pomocą protokołu FTP. Po pobraniu nowego oprogramowania, należy połączyć z serwerem ftp modemu, użyć komend bin oraz hash, a następnie przesłać tam plik. F@st 1400W automatycznie obierze plik i zapisze go w pamięci z podtrzymywaniem bateryjnym. Później zastępuje stary firmware nowym. Aby przywrócić domyślne ustawienia z kolei, można użyć dostęp awaryjny. Najpierw należy ustawić stały adres IP na 192.1.1.1 oraz maskę na 255.255.255.0. Później należy w wierszu poleceń wydać polecenie ping -t 192.1.1.254, które będzie wysyłać cały czas komunikat ping. Następnie trzeba włączyć i wyłączyć router przyciskiem. Stare dane powinny wrócić.

Dodatkowe pliki:
F@st 1400W – Instrukcja instalacji adaptera PCMCIA: Pobierz
F@st 1400W – Instrukcja instalacji adaptera USB: Pobierz
F@st 1400W – Instrukcja konfiguracji: Pobierz


Obecny stan urządzenia / Podsumowanie


Modemo-router SAGEM F@st 1400W obecnie nie jest już dostępny w obiegu. Z listy zestawów instalacyjnych znikł jeszcze w 2006 roku, czyli dwa lata po jego wprowadzeniu. Do tego przyczyniło się wiele. Między innymi wejście Liveboxa 1, który lepiej sobie radzi z siecią bezprzewodową, ponieważ wprowadzał szyfrowanie WPA i najnowszy na ówczesne czasy standard, czyli 802.11g. Dodatkowo jednym z gwoździ do trumny stanowiła prasa, która odradzała kupnu i tak drogiego urządzenia, ze względu na wcześniej wymienione słabe wsparcie dla WiFi. Tak naprawdę mało kto posiadał ten modem i rzadko można było go spotkać w domach. Częściej spotykało się modemy na USB, ewentualnie modemy Ethernet podłączone do sieci LAN. Dlatego też niewiele można powiedzieć jak spisywał się, gdyż mało kto posiadał F@st 1400W. W niektórych regionach gdzie nie było jeszcze sieci ADSL, mogło modemu nie być i abonenci nie mieli szans na jakiego przetestowanie. Również trudno jest go odnaleźć na portalach aukcyjnych co jeszcze bardziej świadczy o jego rzadkości wśród modemów oferowanych przez Telekomunikację Polską. Nie był to zły sprzęt, lecz do świetności trochę mu brakowało. Szczególnie z tego segmentu, do którego był dedykowany, czyli sieci WLAN.

Podsumowanie składa się z krótkiego opisu urządzenia, jego zalet oraz wad.

Modemo-router SAGEM F@st 1400W to pierwsze urządzenie oferowane przez Telekomunikację Polską z wbudowanym Access Pointem. Był jednym z członków rodziny F@st 14X0x, na którą składały się modemy 1400 (POTS, bez WLAN), 1440 (ISDN, bez WLAN), 1440W (ISDN, WLAN) oraz właśnie 1400W (POTS, WLAN). Umożliwiał łączność poprzez jedno gniazdo Ethernet, złącze USB (wirtualną kartę sieciową) lub sieć Wi-Fi dzięki standardowi 802.11b, który niestety nie był najnowszy. Dodatkowo oferował jedynie szyfrowanie WEP oraz listę kontrolną adresów MAC – mało bezpieczne opcje. Sam był przy tym bardzo drogi bo bez wykupu Neostrady kosztował 800 zł. W zestawie prócz standardowej zawartości, znajdował się adapter WiFi od SAGEM. Dodatkowo można było do niego dokupić kolejne adaptery na USB i PCMCIA. Interfejs urządzenia był spolszczony, jednak tylko w przypadku podstawowych opcji. F@st 1400W wyposażony był w tryb awaryjny, w przypadku niepowodzenia aktualizacji oprogramowania. Można było go kupić już od 2004 roku, jednak sprzedaż trwała do 2006, kiedy zastąpiono go Livebox tp. Obecnie stanowi najrzadszy modem z kolekcji Telekomunikacji Polskiej.

Zalety:
– Wspiera wiele systemów
– Stabilny
– Pozwalał na podłączenie się do niego poprzez USB
– Wysokie możliwości konfiguracyjne zapory sieciowej
– Rozbudowany interfejs konfiguracyjny modemu.
– Tryb awaryjny w przypadku błędu podczas instalacji firmware

Wady:
– Obsługiwał stary jak na tamte czasy standard 802.11b, kiedy w tym czasie wyszedł „g”
– Brak sterowników USB pod MacOS i Linux
– Domyślnie nie było aktywowane żadne zabezpieczenie sieci
– Oferował jedynie szyfrowanie WEP (dostępne już było WPA)